Lief Marmotje.

januari 3, 2010 at 12:43 am | In Zonder categorie | Leave a Comment
Tags: ,

Vandaag, wel gisteren ondertussen al, ontdekte je dat wij heel veel gemeen hebben en misschien ook niet zo veel.

Ik weet dat je het moeilijk hebt en dat de wereld zo somber lijkt.  Ik ken het gevoel, ik ben er ook geweest.
Ik weet niet wat er bij jouw aan de hand is. Maar wat ik wel weet is dat het iets heel anders is dan wat je me werkelijk vertelt, en weet je je hoeft het ook helemaal niet te zeggen. Vandaag toch niet, je bent er niet klaar voor.  Dat is ook helemaal niet erg, komt tijd komt raad, weet je wel?
En toch wil ik je de raad geven om het toch aan iemand toe te vertrouwen, want hoe vreemd het ook kan klinken is dat de enige manier om eruit te raken.  Alleen is maar alleen en raak je er niet uit.   Ik had het geluk om mijn leven te kunnen delen met mijn beste vriendin en er samen in en uit te raken.  En toch was dat niet genoeg.
De eerste en tevens ook laatste persoon aan wie ik hulp vroeg, was werkelijk in schok.  Ik zie haar lijkbleke gezicht nog steeds voor mij en ik hoor ze nog steeds stotteren en dat pas na het tipje van de ijsberg.  Maar die persoon in bij me gebleven en heeft geluisterd. Ze gaf zelden advies, maar deed me lachen en bouwde, waarschijnlijk zonder te weten,  mijn zelfvertrouwen op.   Ik weet niet waar ik zou zijn zonder haar, waar wij zouden zijn zonder haar. Want ook zonder mijn beste vriendin ook maar eens te ontmoeten gaf ze ook haar de kracht om door te gaan.
Ik hoop echt dat we genoeg gemeen hebben dat je zo iemand kan en mag ontmoeten. Wie weet staat die persoon vlak voor je neus, net als bij mij. Ook bij mij was het de laatste persoon van wie ik het verwacht had.  Mensen kunnen je nog verbazen, de wereld kan je nog verbazen en ik weet dat je jezelf nog zal verbazen. En ookal had ik iemand die luisterde, hebben wij het toch nog alleen moeten doen. Want uiteindelijk komt het daar op aan, jezelf terugvinden in de chaos in je hoofd.  Geen mens behalve jezelf kan de het effect kennen van je wereld die op zijn kop wordt gezet.

En dan komt er een dag dat de lucht niet meer spottend blauw is, de wolken minder grauw en de wereld minder donker.   Maar tot die dag staat mijn deur voor je open en mag je me altijd lastig vallen met dingen die banaal lijken maar toch zo belangrijk zijn.

Want zoals je wel weet, hebben we veel gemeen en dan toch ook weer niet.

2009

december 20, 2009 at 5:14 pm | In Zonder categorie | Leave a Comment

Laat mij eens nadenken over wat 2009 me zoal gegeven heeft.  Ik weet dat ik het niet zo mogen doen, dat het slecht is voor mijn moraal enzoverder; maar ik doe het toch.

2009 begon nogal kalmpjes. Eigenlijk, om eerlijk te zijn, zou ik compleet weggekwijnd zijn in de eenzaamheid als het niet voor de ‘Best of’ was. Dit hield me toch weer bezig van Februari tot Mei. Maar laten we eerst even teruggaan… voor de ‘BEST OF ‘repetities was er natuurlijk Polen.
Polen met Ania en Dorota was super, super in het algemeen en ook superkoud.  Nu ik hier aan terugdenk heb ik ineens marginaal veel zin in bietensoep.  (En dit mag ook even vermeld worden; deze reis bezorgde me ook nog eens een 14/20 op een essay voor Engels.)
Ik leerde er Dorota heel wat beter kennen, en mijn vermoeden dat Dorota eigenlijk heel erg geweldig is werd er ook bevestigd.
Weer naar de ‘Best of’, dit bezorgde me heel wat jolijt met Jolien, het nodige geroddel met Ward (dat ik nu toch wel even mis), frustraties op de dirigent, het perfecte moordplan op dezelfde dirigent.  Rond deze periode kondigde Ward zijn nieuwe liefde aan, waarvan de manier waarop ronduit geweldig was. Ik moet het toegeven hij had me daar.   En is dezelfde Ward me ook nog eens bloemen verschuldigd.
Ward krijgt pluspuntjes.   De andere Ward stelde me ook aan zijn nieuwe vlam voor, iets minder spectaculair en met iets minder vreugde in ontvangst genomen… maar dat zetten we naast ons.
Dan was het Juni en sloeg het noodlot even toe, dat noodlot laat me nooit alleen…. Nee, ik heb het niet over de dood van Michaël Jackson, ik heb het over ons veel te onverwachte afscheid van Peter Miseur. De schok zindert nog steeds na en ik mis hem zo verschrikkelijk hard.   Na een aantal weken van rouw was het tijd voor kamp, Musical-kamp. Waar ik onze allerliefste Greet leerde kennen en Anke, Silke, enz niet te vergeten.  Daarna ging ik over naar Kunstenaarskamp, waar ik Ilse leerde kennen en nog veel leuker ik een verloren klasgenootje terugvond.  Superoverweldigend gevoel.  En een klein beetje beschamend dat we dit pas de voorlaatste dag doorhadden.  Shame on us.
Dan werd het tijd voor de nodige bezoeken aan mijn traject begeleider en kon ik me klaarmaken voor het nieuwe schooljaar.
Dit nieuwe schooljaar valt zover al veel beter mee als gedacht, heb leuke klasgenoten en nog andere leuke mensen leren kennen.
Zelf de docenten vallen beter mee als verwacht, en niet alleen omdat sommige onder hen luchtgitaar/cello in de klas spelen.
Mijn punten vallen zelfs nog mee…
Ondertussen zijn we aan een nieuwe productie begonnen, is My Fair Lady.  Wat goed aan het lukken is, maar jammer genoeg zonder Ward.  Ik moet toegeven ik begin op hem gesteld te raken.  En nu ik hem niet zie op repetities, kan ik niet zagen achter mijn bloemen.
En om af te sluiten even een overzichtje voor de plannen voor volgend jaar: goede examens doen, winnen op de regentendag (tenzij de prijs niet leuk is) , in Februari de opvoeringen van My Fair Lady; en verder werken voor school en ergens naar Mechelen verhuizen. De rest zien we wel weer…

Coolheid-puntjes

oktober 24, 2009 at 9:15 am | In Zonder categorie | Leave a Comment
Tags: , ,

Gisteren ging de les communicatie door in de aula. (Voor Sheila: ‘Wij hebben ook een aula’) In de aula staat natuurlijk ook een micro.
Mevr. K, ofwel die van communicatie, heeft geen micro nodig, maar ze was gebeten door de hyperactieve happy-bug, wat ze enorm grappig maakte.  Hoe dan ook, omdat dit de eerste keer was dat ze in de aula lesgaf, besloot ze de micro te testen.
Hilariteit alom, een onbeschrijfelijk moment, waar ik me echt niet aan ga wagen.  Na een tijdje besloot ze om pedagogisch verantwoord luchtgitaar en contrabas te spelen, waarna ze de loopmicro testte.   Mevr. K  scoorde heel veel coolheid-punten.

Nu even naar een ander stemgerelateerd ding: koor.
Ik moet nog een MFL-update doen, ondertussen heb ik me wel al geïnformeerd over de musical.  (Flink zo, Glenda, doe zo verder.) En heb ik mijn nieuw lievelingsliedje gevonden, echt wel. Een liedje dat de leerkracht Engels helemaal in mij naar boven brengt.
Mijn broer was er namelijk helemaal van overtuigd dat ik de muziek van MFL wel leuk vind.  Hij zei dat het gewoon de piano-partij is dat ik saai vond.  Bijgevolg ben ik nu de trotse eigenaar van een MFL-cd en ben ik helemaal weg van het tweede nummer op de cd: Why can’t the English.’
Ik lachte me een breuk bij het horen van dat nummer, deels omdat onze docente Engels net een les over uitspraak gegeven heeft en deels omdat deze zelfde docente een tijdje geleden een les gegeven heeft over ‘The British Isles’.
In die laatste les had ze het even over de rivaliteit tussen de Schotten/Ieren/Welsh en de gewone Britten, waardoor ik bij het horen van dit nummer onmiddellijk aan mijn docente dacht. Los van het feit dat de lyrics ook hilarisch zijn, MFL krijgt bij deze ook een aantal coolheid-puntjes.

Typecasting?

september 29, 2009 at 4:02 pm | In Zonder categorie | 2 Comments
Tags: , , , ,

Als Hugo (Segers) aan typecasting doet, is hij niet meer mijn favoriete regisseur.
Natuurlijk ben ik weer aan het overdrijven en weten jullie nog niet waarover ik bezig ben, maar laat me vrij om het eens allemaal uit te leggen.

In februari ben ik weeral een deel van de cast van een musical in Zaventem, dit jaar spelen we ‘My Fair Lady’ (MFL).
Eigenlijk weet ik totaal niet waarover de musical gaat, wat best wel uitzonderlijk is daar ik de meeste musicals wel ken, maar deze ontbreekt nog in mijn geheugen.   Hoe dan ook het gaat over een dokter en een bloemenmeisje Eliza, en iets met dialecten en de Ascot paardenrace. (Zie ik heb me echt niet geïnformeerd)
Verder interesseert de inhoud van de musical me weinig, daar ik de muziek eigenlijk niet super vind, los van de Ascot-scène. Maar om traditie vol te houden en omdat het gewoon erg fijn is om deel te nemen, doe ik gewoon mee.
Any way de inhoud van MFL is tot nu nogal blank, de muziek is saai, maar ik kom er nog wel in.

Gisteren repeteerden we de openingsscène, waar de adel uit de opera komt en de Eliza bloemen verkoopt en omdat het Loden is, zijn er figuranten nodig.   Figuranten en koor, zijn zowaar hetzelfde woord, want waar dient een koor anders voor?
Hugo was bezig van:’Jullie zijn bloemenmeisjes, en jullie zijn bekakte adel, en dan waren er nog groenten verkopers, straatkinderen, tussenklasse … en de arme boertige klasse met drankprobleem… waar ik dus volgens hem bijhoor.   Indien het inderdaad typecasting is, zoals Cath het zegt, dan ben ik zwaar beledigd, maar tussenin is het nest wel een zalige rol.

Ons Tosca mag weer eens zakkenrollen en heeft besloten dat ik haar moeder met drankprobleem ben en haar vader had eindelijk het lef om mij (haar moeder) te laten zitten.  En na mijn boertige verschijning mag ik toch lekker meezingen in de Ascot-scène, die er natuurlijk ook weer ver over gaat zijn.

Silke het multi-functionele blauwe Hannibalpaard

september 15, 2009 at 8:56 pm | In Zonder categorie | Leave a Comment
Tags: , , , , ,

Deze middag kreeg ik een bezoekje van Eddy, onze postbode, hij had een pakketje voor mij.
Eddy heeft, sinds de geboorte van Wannes in 2001, de gewoonte om dingen die er speciaal uitzien persoonlijk langs te brengen.  (Zijn geboortekaartje is namelijk het enige, naast facturen, dat in die 2 weken staking is doorgekomen, omdat het er zo belangrijk uitzag.)
Stiekem hoopte ik dat dit pakketje de langverwachte kamp-dvd zou bevatten. Snel draaide in de enveloppe op en las: Afzender: Lieselot De Meester…. ‘YES!!! Dit is het!‘Ik maakte een sprongentje van vreugde.  (Stel je nu eens voor als dit niet de dvd was geweest maar gewoon één van de vele attenties van Lieselot, wat een teleurstelling…. Gelukkig staat het woord ‘wreedheid’ niet in Lieselot’s woordenboek.) 
Ik scheurde de enveloppe deskundig open en vond een cd-hoesje met gouden lint, en een briefje van Lieselot.  

Het liefst had ik de dvd onmiddellijk opgezet, maar ik had eerst nog een afspraak met mijn trajectbegeleider (deze afspraak bleek eigenlijk nutteloos te zijn, maar kom, ik ben geweest.)   Thuisgekomen haastte ik mij naar boven, gritste de dvd van mijn bureau en hoopte dat de dvd-speler deze zou kunnen spelen.

Onze dvd-speler besloot om erg braaf uit de hoek te komen en de hele dvd af te spelen, alleen het geluid haperde wat, maar who cares.    Ik nam me voor niet te huilen, maar dat bleek een loze belofte.
Zodra ik onze lieve Babs zag dansen kwamen de emoties al naar boven… dit allemaal nog voor de show…
Suzannen en Lieselot waren zo lief om zich aan een selectie van de vele kampfilmpjes te wagen, en zo namen er de ontroerenste uit. 
En dan begon de show en dan zag ik al die lieve, lieve gasten het beste van hun zelf geven ondaks de vele emoties en nerveusiteit.    Tijdens de show kwamen mijn ouders boven en besloten ze van mee te kijken, en zelfs de papa werd er emotioneel van.
Bij het laatste stukje toneel kwam er dan wel een opmerking op Silke, die de stoelen op het podium klaarzette; ‘Het is wel een multi-functioneel blauw paard.’ 

Dan kwam er de grote, door Marjolein gecomponeerde, finale en streken de emoties de hoogte in. 
Zo veel mooie kampherinneringen samengevat in een klein uurtje film… Dankjewel Suzannen en Lieselot.
Dankjewel Marjolein voor de mooie muziek. Evelien, Greet, Lore en Anke dankjewel voor de veel te mooi om op te noemen momenten. Els, ne merci voor het lekkere eten en je geduld met Luc. (Er zijn er die erin faalde :p)
En Silke dankjewel om zo opvallend multifunctioneel te zijn.

Volgende Pagina »

Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.